شب های بی ستاره
یاعلی؛خدا چه قدر دامن مهر بانی اش را برای تو وسعت داد وچه آغوش گرمی برحیات سپید وشهادت سرخت گشود!
ای بهانۀخلقت آدم!
حوّایی ترین سیب آرزو!
بهشت دمیده درگوشۀ دل فاطمه!
ای ستارۀ برآمده ازیلدایی ترین شب های بی چراغ!
تو آمدی تازمینِ سبک سیر،وزن خودرادرگام های غرورتواحساس کند وآسمان بلند جزبرمدار دلتنگی های بزرگت نگردد.
توآمدی تاعالم وآدم،تمام بصیرت خودراخرج کشف زوایای پنهان سیرت شگرف توسازد.
توآمدی تابشر حیات والای خودرا در قمار عقل وعشق،علم وجهل وکفر وایمان درنبازد.
یاد دادی به مردمان زمین که همه خوب ومهربان باشند
مثل آیینه،صاف وبی کینه مثل باران آســـمان باشـند
ای معلّم بزرگ شکوه وشکیب!
ای مدرّس کتاب آفتابی عشق وامید!
ای مهربان ترین پدر!عادل ترین حاکم!شجاع ترین سرباز!تواناترین مظلوم!
زیباترین تلاقی دریای احساس وآتشفشان خشم!
رازِسر به مٌهرخدایی ترین خلقت بشری!
توآمدی تاسکر مدام«شراب طهور»عشق وولا را درجام جان جهانیان بارور سازی.
قامت کشیدی تاآشوب بزرگ قیامت را بیدار کنی.
خطبه خواندی تالکنت زبان وقلم رافصاحتی شیرین بچشایی.
شمشیر زدی تاکژی های شکّ وشرک را به راستی ایمان ویقین بدل کنی.
سکوت کردی تا«شقشقیّه»اُشتررهوارخلافت،گواه سرمستی حاکمان بی کفایت باشد.
چه شرنگ ها که نچشیدی وچه زجر ها که نکشیدی؛ازدست زمانۀ نامرادِکر ولال وازسستی وخیانت«اشباه الرجال»!
من ازکدام مصیبت سنگین تو سفرۀسخن به میان نهم که زبان رایارای گفتن وگوش را سرِشنفتن باشد؟!
اندوه زهرایی ات چه قدر جانگزا وغم های مولایی ات چه بی منتهاست؟!
ای ازپستان غیرت شیر خورده وازدستان شرک ونفاق،شمشیر!
ای دست خدادرآستین«مردی»وای ذوالفقارمیدان های«جوانمردی»!
رفتی وکوفه کوفه حسرت را دردل شیعه،شعله ورکردی
آهِ آتش گــــــرفتۀ مـارا درهوایت پـرنده ترکردی
حالیا سیاهپوش تواند؛شب های بی ستاره وروزهای بی فروغ ما.
سیاهپوش خورشیدی که ازگریبان«کعبه»برآمدودر«مسجد کوفه»غروب کرد.
سیاهی درسیاهی درسیاهی؛سرنوشت محتوم همۀعلی ناشناسان زمین!
یاعلی! پناه برخدا ازتیرگی دل ودیده وازبی فروغی این شب های بی سرنوشتِ«قدر»ناچشیده!
«لیلةالقدر»نگاهت را ازروزهای سیاهمان دریغ مدار وشبهای بی ستارۀ مارارحم کن.
ای بزرگ! ای کریم! ای مظلوم! ای علی!
به پای تو می گریم با اندوهی،والاترازغمگزایی عشق ودیرینگی غم.
برای توباچشم همۀ محرومان می گریم.
یاعلی؛خدا چه قدر دامن مهر بانی اش را برای تو وسعت داد وچه آغوش گرمی برحیات سپید وشهادت سرخت گشود!
ای بهانۀخلقت آدم!
حوّایی ترین سیب آرزو!
بهشت دمیده درگوشۀ دل فاطمه!
ای ستارۀ برآمده ازیلدایی ترین شب های بی چراغ!
تو آمدی تازمینِ سبک سیر،وزن خودرادرگام های غرورتواحساس کند وآسمان بلند جزبرمدار دلتنگی های بزرگت نگردد.
توآمدی تاعالم وآدم،تمام بصیرت خودراخرج کشف زوایای پنهان سیرت شگرف توسازد.
توآمدی تابشر حیات والای خودرا در قمار عقل وعشق،علم وجهل وکفر وایمان درنبازد.
یاد دادی به مردمان زمین که همه خوب ومهربان باشند
مثل آیینه،صاف وبی کینه مثل باران آســـمان باشـند
ای معلّم بزرگ شکوه وشکیب!
ای مدرّس کتاب آفتابی عشق وامید!
ای مهربان ترین پدر!عادل ترین حاکم!شجاع ترین سرباز!تواناترین مظلوم!
زیباترین تلاقی دریای احساس وآتشفشان خشم!
رازِسر به مٌهرخدایی ترین خلقت بشری!
توآمدی تاسکر مدام«شراب طهور»عشق وولا را درجام جان جهانیان بارور سازی.
قامت کشیدی تاآشوب بزرگ قیامت را بیدار کنی.
خطبه خواندی تالکنت زبان وقلم رافصاحتی شیرین بچشایی.
شمشیر زدی تاکژی های شکّ وشرک را به راستی ایمان ویقین بدل کنی.
سکوت کردی تا«شقشقیّه»اُشتررهوارخلافت،گواه سرمستی حاکمان بی کفایت باشد.
چه شرنگ ها که نچشیدی وچه زجر ها که نکشیدی؛ازدست زمانۀ نامرادِکر ولال وازسستی وخیانت«اشباه الرجال»!
من ازکدام مصیبت سنگین تو سفرۀسخن به میان نهم که زبان رایارای گفتن وگوش را سرِشنفتن باشد؟!
اندوه زهرایی ات چه قدر جانگزا وغم های مولایی ات چه بی منتهاست؟!
ای ازپستان غیرت شیر خورده وازدستان شرک ونفاق،شمشیر!
ای دست خدادرآستین«مردی»وای ذوالفقارمیدان های«جوانمردی»!
رفتی وکوفه کوفه حسرت را دردل شیعه،شعله ورکردی
آهِ آتش گــــــرفتۀ مـارا درهوایت پـرنده ترکردی
حالیا سیاهپوش تواند؛شب های بی ستاره وروزهای بی فروغ ما.
سیاهپوش خورشیدی که ازگریبان«کعبه»برآمدودر«مسجد کوفه»غروب کرد.
سیاهی درسیاهی درسیاهی؛سرنوشت محتوم همۀعلی ناشناسان زمین!
یاعلی! پناه برخدا ازتیرگی دل ودیده وازبی فروغی این شب های بی سرنوشتِ«قدر»ناچشیده!
«لیلةالقدر»نگاهت را ازروزهای سیاهمان دریغ مدار وشبهای بی ستارۀ مارارحم کن.
ای بزرگ! ای کریم! ای مظلوم! ای علی!
به پای تو می گریم با اندوهی،والاترازغمگزایی عشق ودیرینگی غم.
برای توباچشم همۀ محرومان می گریم.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر